۰
شنبه ۲۵ آذر ۱۳۹۶

وقتی کبوتر مار می شود

وقتی کبوتر مار می شود
می گویند عقاب تیز پروازی بر قله بلندی می زیست. روزی نوزاد کبوتری را بر شاخه درختی گرفتار دید؛ او را به منقار گرفت و به آشیانه آورد. او را در لانه گذارد و مراقبت کرد. هرچه کبوتر بزرگتر می شد، رنگ هایش و واضح تر و زیبایی هایش دل رباتر می شد. با گذشت زمان، عقاب تیز پرواز حس قوی تری از عشق و دلدادگی در خود می یافت تا آنجا که گرفتار آشفتگی گردید. دل به دریا زد و راز عشق را با کبوتر، عیان ساخت. کبوتر که آن همه مراقبت و دلسوزی را از عقاب دیده بود، عشق او را پذیرا شد.
کبوتر سال ها دلداده عقاب بود، در سایه این عشق، همچون عقابان بر فراز قله ها اوج می گرفت. ماران و شغالان را به اعماق زمین، رانده بود و کفتاران را به دیارهای دور، گریزانده.
چند صباحی بر این منوال گذشت، تا روزی کوبتر، مار خوش خط و خال و زیبایی را در گوشه بوته زاری دید و تحت تاثیر جمال او قرار گرفت و با او دوستی، آغاز کرد. اندک اندک دوستی آن دو چنان گرم شد که عقاب را نگران ساخت؛ اما از بیم آن که مبادا او را از دست بدهد، هیچ نمی گفت. سر انجام روزی از روزهای بهار، عقاب متوجه تغییراتی در رفتار کبوتر شد. کبوتر در کنار برکه، خود را مانند یک مار، آرایش می کرد! از عقاب اصرار و از کبوتر انکار تا سرانجام کبوتر لب به سخن گشود که دل در گرو مهر مار نهاده است. تلاش های عقاب، ناکام بود. رفت و آمدهای کوبتر به دیار ماران و دیدار با معشوقش، قلب عقاب عاشق را شکست؛ اما چاره ای پیش چشم نمی یافت. سرانجام تسلیم شد، تنها با این شرط که آشیانه را ترک نگوید؛ زیرا دوری او برایش قابل تحمل نبود. وقتی آفتاب در غرب، بی حال می شد، عقاب کار آرایش کبوتر را با دست خود، به انجام می رساند و می کوشید به خواست کبوتر، طرح یک مار خوش خط و خال را روی بدن او، در بیاورد. دردناک ترین بخش این سرنوشت آنجا بود که عقابِ عاشق، کبوتر را بزک کرده و آرایش یافته، تا درب لانه مار، می برد و خود بر می گشت و در آشیانه، غصه می خورد.
باری این داستان دو بهار دیگر ادامه یافت تا یک روز که با تاخیر کبوتر مواجه شد، به لانه مار رفت و از بیرون، اورا صدا زد. پاسخی نیامد. باز هم صدا زد و باز هم و بازهم. تا سرانجام، برافروخته از خشم بر درب لانه ظاهر شد و بر سر عقاب نهیب زد که: «از جان ما چه می خواهی؟ آنکه او را کبوتر و معشوق خویش می خواندی، از نیمه های شب دیشب، مار شده است!».
آنگاه کبوتر بر درب لانه ظاهر شد در حالیکه دو دندان زهری بلند خود را نشان می داد، بر چمبره خود ایستاد و گفت: «این آخرین باری است که بدون چکانده شدن زهر در جانت، از اینجا خواهی رفت. کامش ما از یکدیگر، اینک ما را یگانه ساخته، سعی و کوشش تو برای بازگرداندن من به آشیانه و پرواز در آسمان ها، با زهر کشنده من، پاسخ خواهد گرفت. ما خزیدن در تاریکی های اعماق زمین در آغوش یکدیگر را برتر یافته ایم».
کوه نشینان بعدها تعریف می کردند که یک روز که عقاب در اوج رنج و اندوه به لانه مارها رفت تا کبوتر را ببیند، دیگر بازنگشت.
م.م.فرید
19/8/96
Share/Save/Bookmark
کلمات کليدی: م.م.فرید - شبنامه یک وجودگرا - داستان فلسفی -
نام شما

ایمیل شما
نظر شما *