غلامحسين ابراهيمي دينايي
استاد دكترغلامحسين ابراهيمي ديناني، يكي از برجستهترين دانش آموختگان دو نظام آموزشي يعني حوزه و دانشگاه است. او كه متولد 1313 در دينان، از نواحي اصفهان است، پس از تحصيلات آموزشگاهي شيفتهي نظام طلبگي ميشود و در مدرسهي نيماورد اصفهان مقدمات علمي و ادبي را ميآموزد. سپس به حوزهي علميهي قم ميپيوندد و در مكتب امام خميني و سيد محمد داماد - اعلي اللّ'ه مقامهما - فقه و اصول ميآموزد.
بزرگترين استادان او در زمينهي معقول شادروان علامهي طباطبايي و شادروان آيت اللّ'ه سيد ابوالحسن رفيعي قزويني بودهاند. پس از تحصيلات حوزوي به نظام جديد آموزش دانشگاهي روي ميآورد و در 1345 از دورهي ليسانس دانشكدهي الهيات و در 1352 از دورهي دكتراي فلسفهي دانشگاه فارغ التحصيل ميشود. حدود سالهاي 1352 تا 1362 در دانشگاه مشهد به تدريس ميپردازد و از 1362 تاكنون استاد فلسفه در گروه فلسفهي دانشكده ادبيات دانشگاه تهران است.
استاد ديناني نسبتاً كمنويس و گزيدهنويس است. نخستين و يكي از مفيدترين آثار او قواعد كلي در فلسفهي اسلامي (سه جلد، انجمن حكمت و فلسفه، پژوهشگاه علوم انساني و مطالعات فرهنگي) است. ديگر آثار عبارتند از:
وجود روابط و مستقل در فلسفهي اسلامي (شركت انتشار)، شعاع انديشه و شهود در فلسفه سهرودي (حكمت)، معاد از ديدگاه آقا عليمدرس زنوزي (حكمت)، مقدمهاي بر شرح فصوص جندي تصحيح استاد جلالالدين آشتياني، منطق و معرفت از نظر غزالي (اميركبير) و رسالهي مفردي درباره زندگي و انديشه الوالحسن
عامري. همچنين از استاد دينايي 20-30 مقاله و مصاحبه در مجلاتي نظير: نشر دانش، كيهان فرهنگي، كيهان انديشه، معرفت و فرهنگ به طبع رسيده است. ديگر از كوششهاي علمي ايشان، همكاري و مشاوره با مركز دايرةالمعارف بزرگ اسلامي است.
کد مطلب: 301
