تضاد آرامش با شادي ؟! لطفا در صورت تمايل در پيوند با اين كاريكاتور ، به پرسش زير پاسخ دهيد :
چرا انسان مدرن ، هر چه بيشتر دنبال شادي است ، آرامش را بيشتر از دست مي دهد ؟
کد مطلب: 1487
|
| marde_sale_2020@yahoo.com |
| از انجايي كه اعتقاد به دين و خدا يك نوع آرامش دهنده فكري و روحي ميباشد با گذشته زمان و ارتقاء سطح تفكر و هوش -ما به عدم وجود واقعي اين دو پي ميبريم قبول نبودن خدا و دين كار هركسي نيست و به دنبال خلاء فكري خودمون ميريم دنبال شاديهاي جديد تنوع در زندگي-اما اين كارها نه تنها ما را به ارامش نميرساند بلكه از منطق واقعي دور خواهيم شد.البته انسانهايي ارامش را از دست خواهند داد كه به خدا و دين اعتقاد دارن و با گذشت زمان ان را از دست ميدن و فكر ميكنند دارن از چيزي كه نسيت دور ميشن |
| چهارشنبه 18 آذر 1388 ساعت 13:14 |
| ghiasimm@yahoo.com |
| انسان وقتي بي نياز مي شود سر كش ميگردد. ان الانسان ليطغي ان راه استغني. قرآن كريم. انسان غربي مادي گرديده و ذوقش فاسد شده است. اصلا معناي خوشي را نمي داندُ چون بسا اوقات خوشي واقعي در احساس واقعي است و انسان از ديدن يك صحنهءدلخراش اشك مي ريزد و اين خود شامخ ترين قلهء لذت است. يا اينكه شعري از احساس به ديگران سروده مي شود نهايت خوشبختي استُ ولي انسان مادي غرب اصلا تعريف لذت را گم كرده است. انسان وقتي شكم سير بخوابد خوابش آشفته استُ اما انسان وقتي بعد از گريستن حتي شكم گرسنه مي خوابد آرام ترين خواب را دارد و از آن لذت مي برد. انسان امروز بردهء تكنالوژي است و از اصل خود جدا شده است. فكر مي كند خوشبخت نيستُ حال اينكه از اصل خود جدا شده است. از ا نسانُاز احساسُ از معناُ از تفقدُ از قلبُ از احساس همسويي و... اين موضوعي مهمي است و بايد فلاسفهءانساني بيشتر در اين باره بنگارند. |
| دوشنبه 16 آذر 1388 ساعت 00:30 |
چون شادبودن سخت شده ديگر آدمي ازرويش يك
جوانه شاد نمي شود اماازرويش يك كينه دردلش
به وجد مي آيد اما آنگاه كه كينه اش به حاصل رسيد
نتيجه اش ارضا كننده نيست |
| پنجشنبه 12 آذر 1388 ساعت 21:25 |
| mjalili8@yahoo.com |
چيزي كه مي تواند آرامش دهنده باشد. انديشيدن و فهم وضعيت خود در موقعيت هاي مختلف زندگي است.
شادي خود نتيجه ساير رفتارهاست. ضمن اينكه بايد تعريف ما از شادي مشخص باشد. بسياري از خوشحالي هاي ما نامشان شنگولي است نه شادي و شنگولي با مصنوعات بشري به راحتي امكان پذير است. والا محال است آدمي شاد باشد ولي آرامش نداشته باشد. |
| پنجشنبه 12 آذر 1388 ساعت 10:02 |
| mahdieshraghy@gmail.com |
آنگونه كه به نظر مي آيد در تفكر غربي به علت گرايش و توجه بيش از حد به ماده و ماده گرايي و غفلت از عوامل معنوي و روحاني لذات و خوشي هاي خود را با لذايذ مادي تعريف مي كند و ملاك و معيار لذت را در لذت مادي جستجو مي كند. غافل از آن كه انسان موجودي دو بعدي است و بعدي كه لذات داپمي تر و ماندگارتر دارند لذات روحي و معنوي هستند. در حالي كه لذات مادي به علت خصوصيات ذاتي آن كوتاه مدت و گذراست. از اين رو اين لذات به علت گذرا بودن و ارضاي زودهنگام خود ديگر لذت زا نيستند و انسان وقتي لذاتش كم و كمتر مي گردد ارامش خود را از دست مي دهد.
البته مي توان وجه ديگري را نيز در نظر گرفت و آن اين كه آرامش صفتي است كه نياز به تداوم و استمرار دارد و بر اين اساس به نظر بايد يك نوع لذت روحاني باشد تا جسماني و از آن جا كه گرايش تفكر غربي به لذات مادي متمايل شده است و از لذايذ معنوي غفلت كرده اند لذا آرامش در اين جوامع اندك و اندك تر مي شود. |
| چهارشنبه 11 آذر 1388 ساعت 12:25 |
|
